آن زمان که مرا پیر و از کار افتاده یافتی ..... صبور باش و مرا درک کن ...

اگر هنگام غذا خوردن لباس هایم را کثیف می کنم ... یا هنگامی نمی توانم لباس هایم را

 بپوشم .... صبور باش و زمانی را به یاد بیاور که همین کارها را به تو یاد دادم .

اگر زمانی که صحبت می کنم حرف هایم تکراری است و کلمات را چندین بار تکرار می

 کنم ....  صبور باش و حرفهایم را قطع نکن و به حرف هایم گوش فرا بده .

وقتی تو هنوز کوچک بودی گاه برای خواباندنت مجبور می شدم بارها و بارها داستانی را برایت

 بخوانم.

وقتی نمی خواهم حمام کنم ... نه مرا سرزنش کن و نه شرمنده.... زمانی را به یاد بیاور که تو

 را با هزار بهانه وادار می کردم که حمام کنی .

وقتی بی خبری ام را از پیشرفت ها و دنیای امروز می بینی ... با لبخند تمسخرآمیز به من

 ننگر ...

وقتی حافظه ام یاری نمی کند و کلمات را به خاطر نمی آورم ... به من فرصتی بده تا به یاد

 بیاورم ...

اگر نتوانستم عصبانی نشو ... برای من مهمترین چیز نه صحبت کردن ، که تنها با تو بودن و تو

 را برای دیدن داشتن است .

وقتی نمی خواهم چیزی را بخورم  مرا وادار نکن ... من خوب می دانم که کی به غذا احتیاج

 دارم .

وقتی پاهای خسته ام ، اجازه راه رفتن به من نمی دهند ... دستهایت را به من بده .

همانگونه که من دستهایم را به تو دادم آن زمان که اولین قدمهایت را بر می داشتی .

و زمانی که به تو می گویم که دیگر نمی خواهم زنده بمانم ... و اینکه می خواهم بمیرم ...

 عصبانی نشو .... روزی خواهی فهمید .

زمانی متوجه می شوی که علیرغم همه اشتباهاتم ، همواره بهترین چیزها را برای تو خواسته ام

 و همواره سعی کرده ام که بهترین ها را برایت فراهم کنم .

از اینکه در کنارت هستم عصبانی و خسته و ناراحت نشو . تو باید در کنارم باشی و مرا درک

 کنی . مرا یاری کن همانگونه که من تو را یاری کردم ، آن زمان که زندگی را آغاز کردی .

 یاریم کن تا قدم بردارم ... به من کمک کن تا با نیروی عشق و شکیبایی تو ، این راه را به پایان

 برم . من با لبخند و با عشق بیکرانم جبران خواهم کرد همان عشقی که همواره به تو داشتم ....

                                                       فرزند عزیزم دوستت دارم